"Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων"

Από τον Mario de Andrade, ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία.

               Βραζιλία, 1893-1945,

    Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος
χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που
κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά
όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γλύφει και να τις
γεύεται με βαθιά απόλαυση.  

 Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,
 νόρμες, διαδικασίες & κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς,
 πουθενά.

 Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
 χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να
 λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου
 παρελαύνουν φουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους
 καιροσκόπους.

 Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για
 να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

 Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
 μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο, μόνο
 για την επικεφαλίδα.

 Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
 Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

 Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

 Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

 Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

 Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

 Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

 Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν
 είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

 Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

 Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των
 ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν
 πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

 Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα
 μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες
 που μου απομένουν... Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'
 όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και
 σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός
 σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...>>

"Το σύνθημά μου είναι Keynes στις Βρυξέλλες!"

H συνέντευξη  του Daniel Cohn-Bendit στη Libération  της  27.10.2011

Για τoν συμπρόεδρο των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Daniel Cohn-Bendit, η κρίση απαιτεί από την ΕΕ να επιταχύνει το πολιτικό άλμα προς «μια ομοσπονδία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

Η πρόκληση αυτής της κρίσης δεν είναι τίποτε λιγότερο από τον πόλεμο ή την ειρήνη;

Η Ευρώπη που διαμορφώθηκε, επιβλήθηκε από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα έχουμε οικονομικό πόλεμο, είναι οι αγορές  ανήθικες ,όπως ανήθικος είναι ο πόλεμος που μας επιβάλλει  το δίλημμα: παραδώστε τα όπλα και παραδοθείτε, ή ανεβάστε ταχύτητα και προχωρείστε προς την ομοσπονδοποίηση. Διαθέτουμε τις ιδέες, τις προσωπικότητες που θ' αρπάξουν τη μπάλα στον αέρα; Αυτό είναι το ερώτημα. Θα προσθέσω μια διάσταση που λείπει: την οικολογική κρίση που σχετίζεται με  την επιδείνωση του κλίματος. Κάθε χρέος είναι ανατάξιμο, εκτός από το οικολογικό χρέος.

Πώς μπορεί η Ευρώπη να φτάσει εκεί;

Η πραγματικότητα είναι πια υπερβολικά πολύπλοκη για να την διαχειριστούμε με τη μέθοδο των διακυβερνητικών αποφάσεων που έχει επικρατήσει εδώ και εξήντα χρόνια. Αυτή η μέθοδος δεν είναι παρά μια απλή παράθεση επί μέρους εθνικών πολιτικών πολιτισμών. Τα κράτη αναλαμβάνουν δεσμεύσεις που δεν τις θέλουν ή που δεν μπορούν να τις σεβαστούν και να τηρήσουν στη συνέχεια. Στα θέματα της κοινωνικής σύγκλισης  και του περιβάλλοντος , δεν είναι σε θέση να φτάσουν σε συμφωνία και καταλήγουν σε αδιέξοδα. Αλλά σε κάθε κρίση, η Ευρώπη ανακαλύπτει τα ελαττώματα που είχαν οι προηγούμενες προσπάθειες. Χωρίς την ενοποίηση της Γερμανίας και το φόβο του Μιτεράν για ενδεχόμενη γερμανική ηγεμονία, δεν θα είχε υπάρξει ενιαίο νόμισμα. Σήμερα, η κρίση των subprime και ακολούθως του χρέους, δείχνει ότι η Γερμανία έκανε λάθος που αντιτάχθηκε στη δημιουργία μιας οικονομικής διακυβέρνησης της ζώνης του ευρώ. Αυτό οδηγεί στην παράλογη κατάσταση, όπου το μόνο κοινοβούλιο που αποφασίζει για την Ευρώπη, είναι η Μπούντεσταγκ, όπου επικρατεί η γερμανική μονεταριστική κουλτούρα.

Αισθάνεσθε ότι υπάρχει η επιθυμία άλματος;

Η μόνη πραγματικά υπεύθυνη ηγέτις της Ευρώπης ήταν η Iveta Radicova, η πρωθυπουργός της Σλοβακίας που δέχτηκε να θυσιαστεί με αντάλλαγμα το κοινοβούλιό της να εγκρίνει τη διάσωση του ευρώ. Πολύ θα το  θελα να δώ την Μέρκελ και τον Σαρκοζί διατεθειμένους να παραιτηθούν από την εξουσία προκειμένου να επιτευχθεί η ενίσχυση της ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης. Παρά το γεγονός ότι η ιδέα αυτή έχει αρχίσει να περνά  από το μυαλό τους. Ο Σαρκοζί εξελίσσεται γρήγορα. Όσο για τη Μέρκελ, αν δεν είχε τα μάτια της στραμμένα στις εκλογές, θα μπορούσε να  αρθεί στο ύψος των ιδρυτών της Ευρώπης.

Ελπίζω, σε έναν αιώνα από σήμερα, ο ιστορικός του μέλοντος να εξιστορήσει πώς μια οικονομική κρίση επιτάχυνε μια θεμελιώδη πολιτική αλλαγή. Συνεπώς, πρέπει να τους σπρώξουμε!

Δηλαδή προς ένα ομοσπονδιακό άλμα;

Αντικαταστήστε την μη ισορροπημένη δύναμη των 17 κρατών-μελών του ευρώ με την σαφώς ανώτερη δύναμη που απορρέει από ένα αδιαίρετο σύνολο. Αυτό απαιτεί ένα Ευρωπαϊκό Tαμείο, απαιτεί δημιουργία ευρωομολόγων ,ώστε  θα επιτρέψουν τον μετασχηματισμό των χρεών των κρατών-μελών σε χρέος ευρωπαϊκό και τα σχέδια οικονομικής ανάκαμψης και πράσινης ανάκαμψης. Το σύνθημά μου είναι Keynes στις Βρυξέλλες! Πρέπει επίσης να προχωρήσουμε στην επιβολή κοινοτικού φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, σε ένα πράσινο φορολογικό σύστημα, σε νέα ρύθμιση της αγοράς, στη φορολογική και κοινωνική σύγκλιση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό αφορά το σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας, αλλά η αυριανή συζήτηση είναι ακριβώς αυτή. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική φάση που επιβάλλει το ξεπέρασμα του έθνους-κράτους.

Ωστόσο μια τέτοια μεταβίβαση αρμοδιοτήτων προς τις Βρυξέλλες θα έθετε ζητήματα  δημοκρατικού ελέγχου ...

΄Ενας Ευρωπαίος Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, ως Νο 2 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, θα μπορούσε να εκλέγεται από τους ευρωβουλευτές. Οι αποφάσεις του θα υπόκεινται στη διπλή έγκριση του Συμβουλίου των Αρχηγών και του Ευρωκοινοβουλίου, δύο σωμάτων εκλεγμένων με καθολική ψηφοφορία.

Αλλά ένα άλμα προς την Ομοσπονδία χρειαζεται χρόνο, ενώ η κρίση απαιτεί άμεσες λύσεις ...

Η Σύνοδος Κορυφής θα γεννήσει οπωσδήποτε μέτρα διάσωσης του ευρώ, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Ο Joschka Fischer (Πράσινος πρώην υπουργός Εξωτερικών, της Γερμανίας ) κι εγώ πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο να ξεκινήσει μια γενική αναθεώρηση της γαλλο-γερμανικής ενοποίησης. Κάνοντας αρχή με μια κοινή διοίκηση της Έδρας της Γαλλίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μια τέτοια νέα γαλλο-γερμανική πολιτική οντότητα, που θα αποφάσιζε τα πάντα από κοινού, θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό. Και θα γινόταν παράδειγμα για τους Ευρωπαίους Εταίρους μας. Εάν οι δύο χώρες κατόρθωναν να ξεκινήσουν μια τέτοια δυναμική, το επόμενο βήμα θα μπορούσε να είναι μια Συμβατική Συνέλευση για την αναδιαμόρφωση της Ευρώπης. Μια νέα Συνθήκη, μετά από δημοψήφισμα σε κάθε χώρα, θα έμπαινε σε ισχύ, αν τα δύο τρίτα των κρατών-μελών και η πλειοψηφία των πολιτών της ΕΕ συμφωνούσαν για την Ομοσπονδία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Αντί για μιαν Ευρώπη δύο ταχυτήτων θα έχουμε μιαν Ευρώπη που θα περνάει πρώτη!

Τάκης   Νικολακόπουλος

Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται ;...

                                   (   ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ. )

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Σας θυμίζει τίποτα;) Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Αυτό μήπως;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κάτι συμπτώσεις...)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Πάμε πάλι απ' την αρχή. Σας θυμίζει τίποτα;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.

2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.

3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.

4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.

5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.

6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.

7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.

8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.

9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.

10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.

11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχαν με όλα αυτά;", σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

(Αναλυτικά η ιστορία του μνημονίου του 1843, στα άρθρα του Τάκη Κατσιμαρδου στην Ημερησία 18,23/9 και 2/10).

 Για την  αντιγραφή

Τάκης  Νικολακόπουλος

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

                            -       Ξαναδιαβάζοντας Καβάφη σε συνθήκες κρίσης-

   Χρόνος αρκετός πια –λόγω κρίσης- για διάβασμα ....  Καβάφης λοιπόν ....

                                 -Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

To  σκηνικό  γνωστό ....Πάνω από ένα-ενάμισυ χρόνο τώρα ,όλοι μας  -σε καθεστώς  ιδιότυπης ομηρίας- περιμένοντας την επόμενη έλευση της τρόικας ,τις επόμενες απαιτήσεις  της ....τα επόμενα μέτρα....

                                       Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα....

Πρώτη δόση ,δεύτερη δόση ... Θάρθουν ,δεν θάρθουν ;;; Τρίτη δόση .... το μαρτύριο της σταγόνας ..

Τέταρτη δόση .....Πέμπτη δόση ...ήρθαν ...φύγαν ... ξαναήρθαν.... Τί γίνεται με  την έκτη δόση;;;

                             - Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

                               Τι κάθονται οι συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας... απ’ τη μια η αγωνία,ο φόβος ,η ανασφάλεια  και απ’ την άλλη η νευρικότητα,η αναποφασιστικότητα,η ατολμία των αρχόντων ....

                                          Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα .

                                           Τί νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;

                                          Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

 Απελευθερώστε τα  κλειστά  επαγγέλματα, συλλάβετε τη φοροδιαφυγή,μειώστε το δημόσιο τομέα, .... Δεν υπάρχει αμφιβολία ...ξέρουν να νομοθετούν οι ...βάρβαροι...Μάλλον ,αυτοί είναι οι μόνοι που θα νομοθετούν πλέον...

                                 -  Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ’οι πραίτορες εβγήκαν

                                    Με τες κόκκινες,τες κεντημένες τόγες....;

                                      ................................................................................

                                      -Γιατί κ’οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα

                                  να βγάλουνε τους λόγους τους,να πούνε τα δικά τους;;;

                                        ...................................................................................

                                         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα .

  Θαρθούν ,θα ξαναρθούν κάποια στιγμή θα φύγουν ...θα φύγουν οριστικά...

 Και τότε ,μόνοι πια,θα μονολογήσουμε....

                                 Και τώρα τί  θα γένουμε  χωρίς βαρβάρους.

                                  Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

            Τάκης  Νικολακόπουλος