Αναρτηση 2

Είναι η δεύτερη μου ανάρτηση

Αναρτηση 1

Είναι η πρωτη μου ανάρτηση

"Αυτό που μας ξεχωρίζει είναι ο οικολογικός μετασχηματισμός της κοινωνίας και η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης"

Daniel Cohn-Bendit, Les Echos, 27/08/2011

Λεζ Εκό (LE): Ήσαστε στο Κλερμόν-Φεράν (το θερινό σεμινάριο των Γάλλων «πράσινων» Σ.τ.Μ). Σημαίνει αυτό πως δεν κρατάτε πια μούτρα στο κόμμα σας;

Τα 15 λάθη της ανακύκλωσης

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι στον μπλε κάδο μπαίνουν αλουμινένιες,
τσίγκινες, πλαστικές, γυάλινες και χάρτινες συσκευασίες. Τι γίνεται
όμως όταν το γυαλί είναι σπασμένο ή το χαρτί λερωμένο; Διαβάστε τι δεν
κάνουμε σωστά όταν ρίχνουμε τα σκουπίδια μας στους μπλε κάδους.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

Καθώς η ανακύκλωση οικιακών αποβλήτων κάνει σημαντικά βήματα και όλο
και περισσότεροι επιθυμούν να συμμετάσχουν στην προσπάθεια να μειωθεί
ο όγκος των σκουπιδιών, είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγονται ορισμένα
λάθη, που ενδέχεται, αντί να λύσουν, να δημιουργήσουν προβλήματα.
Εμείς συγκεντρώσαμε 15 «περίεργα υλικά» που φαίνονται κατάλληλα για
ανακύκλωση, αλλά δεν είναι.
1. Σπασμένα γυαλιά. Οι γυάλινες συσκευασίες ανακυκλώνονται, αλλά τα
σπασμένα γυαλιά όχι. Ο λόγος είναι ότι, καθώς η διαλογή στα κέντρα
γίνεται συνήθως με τα χέρια, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τραυματισμού των
εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι, αν σπάσει ένα ποτήρι ή ένα μπουκάλι,
δεν το πετάμε στους μπλε κάδους, αλλά στους κοινούς.
2. Κουτιά από πίτσα, συσκευασίες έτοιμου φαγητού. Τα κουτιά της πίτσας
είναι από χαρτόνι, οπότε μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι είναι
ανακυκλώσιμα. Οταν τα πετάμε όμως είναι γεμάτα λάδια και λίπη.
Μάλιστα, όσο κι αν προσπαθήσουμε να τα καθαρίσουμε, αυτό δεν γίνεται
ολοκληρωτικά, καθώς πάντα μένουν υπολείμματα, ενώ και το ίδιο το
χαρτόνι μοιάζει να έχει «ποτίσει». Επομένως, όχι μόνο δεν
ανακυκλώνονται, αλλά δημιουργούν πρόβλημα στη διαδικασία διαχωρισμού
(διαμορφώνεται μια λερωμένη μάζα). Το ίδιο κάνουμε και τις συσκευασίες
έτοιμου φαγητού.
3. Σακούλες βιοδιασπώμενες ή φωτοδιασπώμενες. Μοιάζουν με τις απλές
πλαστικές σακούλες, αλλά δεν είναι ίδιες. Ενώ οι απλές πλαστικές
σακούλες μπορούν να ανακυκλωθούν και να γίνουν πλαστικό φιλμ, οι
βιοδιασπώμενες ή φωτοδιασπώμενες, που διατίθενται κυρίως από τα σούπερ
μάρκετ, έχουν ημερομηνία λήξης και από ένα σημείο και μετά αρχίζουν να
αποσυντίθενται. Επομένως, δεν ανακυκλώνονται. Επίσης, υπάρχει
περίπτωση η διαδικασία αποσύνθεσής τους να ξεκινήσει ενώ βρίσκονται
στους μπλε κάδους ή στο κέντρο διαλογής της ανακύκλωσης,
δημιουργώντας πολλά μικροσκοπικά κομματάκια, που συμβάλλουν στη
δημιουργία ενός πολτού σκουπιδιών, ο οποίος δυσχεραίνει την
ανακύκλωση.
4. Κομματάκια χαρτί. Το σύστημα των μπλε κάδων δεν μπορεί να
διαχειριστεί κομμάτια χαρτιού, που είναι μικρότερα από μια σελίδα
μεγέθους Α4. Αυτό σημαίνει ότι σχισμένες σελίδες, εισιτήρια και άλλα
χαρτάκια δεν πρέπει να ρίχνονται στους μπλε κάδους, γιατί δημιουργούν
ένα χάρτινο κατακάθι που κάνει την όλη διαδικασία πιο χρονοβόρο.
5. Βρεγμένο ή λερωμένο χαρτί. Λερωμένες χαρτοπετσέτες ή κομμάτια
λαδωμένου χαρτιού όχι μόνο δεν ανακυκλώνονται, αλλά αχρηστεύουν και τα
υπόλοιπα ανακυκλώσιμα υλικά. Ακατάλληλο για ανακύκλωση είναι και το
βρεγμένο χαρτί, ακόμη κι όταν στεγνώσει, γιατί οι ίνες του χαρτιού
«μαζεύουν» όταν βρέχονται. Στους μπλε κάδους καλό είναι να μη ρίχνουμε
χαρτί κουζίνας και χαρτί υγείας, ακόμα κι αν ειναι καθαρά.
6. Υλικά από πηλό. Αρκετά είδη καθημερινής χρήσης είναι κεραμικά,
δηλαδή προέρχονται από ψημένο πηλό, όπως οι παλιές κούπες του καφέ,
τις οποίες αντικαθιστούμε. Δεν πρέπει όμως να πεταχτούν στον μπλε
κάδο, γιατί η ανακύκλωσή τους δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.
7. Αφρολέξ και φελιζόλ. Και τα δύο είναι ιδιαίτερα εύφλεκτα υλικά,
καθώς μπορούν να πάρουν φωτιά σε οποιοδήποτε στάδιο της πορείας της
ανακύκλωσης. Συνεπώς, η ρίψη τους στους μπλε κάδους δημιουργεί
προβλήματα.
8. Συσκευασίες τοξικών υλικών. Πλαστικές ή μεταλλικές συσκευασίες, που
περιείχαν ορυκτέλαια, αντιψυκτικά, εντομοκτόνα κ.ά., δεν πρέπει με
τίποτα να ρίχνονται στους μπλε κάδους, γιατί τα κατάλοιπα των τοξικών
δύσκολα απομακρύνονται.
9. Δισκάκια CD, DVD και βιντεοκασέτες. Παρότι κατασκευάζονται κατά
κύριο λόγο από αλουμίνιο, τα ψηφιακά δισκάκια ή οι παλιές μας
βιντεοκασέτες περιέχουν πολλές προσμείξεις, καθιστώντας αδύνατη την
άμεση ανακύκλωσή τους. Το ίδιο ισχύει και για τις βιντεοκασέτες (όσες
έχουν απομείνει), καθότι, εκτός από το πλαστικό περίβλημα, περιέχουν
και την ταινία, η οποία δεν ανακυκλώνεται. Αν θέλουμε να τα
ανακυκλώσουμε, θα πρέπει να τα στείλουμε στην Ανακύκλωση Α.Ε.,
Βιομηχανική περιοχή Κομοτηνής (Τ/25310-58.100), ή να τα παραδώσουμε
στην εταιρεία
Eurosun (Kτίριο SANYO, 12ο χλμ. εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας, Μεταμόρφωση).
10. Καλαμάκια και πλαστικά μαχαιροπίρουνα. Παρότι πλαστικά, τα
συγκεκριμένα υλικά μιας χρήσης δεν διαχειρίζονται και δεν
ανακυκλώνονται εύκολα από τα συστήματα ανακύκλωσης.
11. Πλαστικά έπιπλα. Οι μπλε κάδοι ανακύκλωσης δεν είναι κατάλληλοι
για πλαστικά έπιπλα, παρά μόνο για υλικά συσκευασίας. Τα ογκώδη
πλαστικά αντικείμενα, τα οποία συχνά περιέχουν και άλλα υλικά, πρέπει
να κατευθύνονται στα κέντρα συγκέντρωσης ογκωδών αντικειμένων που
οφείλει να διαθέτει κάθε δήμος.
12. Συρμάτινες κρεμάστρες. Οι περισσότερες έχουν και πλαστικά μέρη με
αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος ανάμειξης των δύο υλικών. Για να μη
δυσχεραίνουμε τη διαδικασία ανακύκλωσης, είτε διαχωρίζουμε το σύρμα
από το πλαστικό είτε τις ρίχνουμε στους κοινούς κάδους σκουπιδιών.
13. Τηλεκάρτες. Δεν θεωρούνται συσκευασίες γι' αυτό και δεν πρέπει να
μπαίνουν στους μπλε κάδους. Aλλωστε, το κόστος ανακύκλωσής τους είναι
μεγαλύτερο από το κόστος παραγωγής, γι' αυτό και η μόνη λύση είναι η
επαναχρησιμοποίηση (π.χ. διακοσμητικά υλικά και παιχνίδια).
14. Καπάκια από πλαστικά μπουκάλια. Ενώ τα πλαστικά μπουκάλια είναι
βασικό ανακυκλώσιμο υλικό, τα καπάκια τους ανακυκλώνονται με
διαφορετικό τρόπο. Αρα πρέπει να τα αφαιρούμε και να τα πετάμε
ξεχωριστά στον μπλε καδο.
15. Κουτιά χυμών. Υπάρχουν ορισμένα κουτιά χυμών που δεν
ανακυκλώνονται, λόγω του συνδυασμού πλαστικού και χαρτονιού. Πριν το
πετάξουμε στον μπλε κάδο, πρέπει να ελέγξουμε αν φέρει την ειδική
σήμανση καταλληλότητας για ανακύκλωση.
Δεν ξεχνάμε.
1. Να διαχωρίζουμε καθημερινά τα υλικά συσκευασίας από τα υπόλοιπα απορρίμματα.
2. Να αδειάζουμε εντελώς τις συσκευασίες από τα υπολείμματα και, αν
χρειάζεται, να τις ξεπλένουμε.
3. Να διπλώνουμε/ συμπιέζουμε τα χαρτοκιβώτια.
4. Δεν πετάμε στον κάδο τα υλικά συσκευασίας μέσα σε δεμένες σακούλες,
αλλά τα ρίχνουμε χύμα.
5. Δεν πετάμε ποτέ κοινά σκουπίδια στους μπλε κάδους ανακύκλωσης.
6. Κλείνουμε τους κάδους, για να προστατεύσουμε τα ανακυκλώσιμα υλικά
από τη βροχή.
Πηγή: Ελληνική εταιρεία Αξιοποίησης της Ανακύκλωσης, www.herrco.gr

......και οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι για την κρίση στη χώρα μας

Από τον Τάκη  Νικολακόπουλο

     Αγαπητοί  αναγνώστες  της kifisiapress , ζητώ συγγνώμη για την εξαφάνισή μου..... Η σιωπή μου είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των καταιγιστικών πραγμάτων που βιώνουμε τα τελευταία δύο χρόνια... Η ελπίδα του Οκτώβρη 2009, έγινε ερωτηματικό τον Μάη του 2010 με το Μνημόνιο 1 , πανικός το καλοκαίρι του 2011 και οργή τον Φλεβάρη του 2012 ... και εγώ, αλλά φαντάζομαι και οι περισσότεροι συμπολίτες μας  παρακολουθούμε εμβρόντητοι το ντόμινο εξελίξεων που θα επηρεάσουν τη ζωή μας  και τη ζωή των παιδιών μας... Ωστόσο, βρήκα   ενδιαφέρον το παρακάτω κείμενο και σας το προτείνω....

   Η γαλλική “Liberation” της Τρίτης 21 Φεβρουαρίου δημοσίευσε ένα σημαντικό κείμενο αντιμνημονιακής συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό  ,με τίτλο

                     « Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του».

Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους διανοούμενους και καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Ντιντί -Υμπερμάν, ο Ρογκοζίνσκι, κ.ά. Το κείμενο προτάθηκε από τους συντάκτες  Δημήτρη Βεργέτη και Βίκυ Σκουμπή  του Ελληνικού περιοδικού αληthεια .  

    Το δημοσιεύω αυτούσια ,μεταφρασμένο όπως το βρήκα στο tvxs.

 “Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της.

Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα.

  Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε:                                                                            

να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;”

EKΘΕΣΗ ΜΑΘΗΤΗ 6ης ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 Σκέφτομαι και γράφω: «Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα».

              Του μαθητή της 6ης Δημοτικού Πέτρου Σαλ.......

 Η δημοκρατία γεννήθηκε πρώτη φορά πριν από χιλιάδες χρόνια στην

 Ελλάδα και μετά απλώθηκε σ' όλο τον κόσμο πολύ γρήγορα,

 παρόλο που δεν υπήρχε Ιντερνετ. Η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο

 από τα πολιτεύματα, είναι πολύ καλό πράγμα.

 Αν δεν ήταν, θα την είχαμε καταργήσει όπως τα θερμόμετρα με τον υδράργυρο.

 Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα σημαίνει να μπορείς να λες ελεύθερα τη

 γνώμη σου, φτάνει να συμφωνεί μαζί σου

 ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και ο Πρωτοσάλτης. Δημοκρατία επίσης είναι να

 μπορείς να διαδηλώνεις ελεύθερα για ό, τι πράγμα θέλεις.

 Υπάρχουν χιλιάδες διαδηλώσεις για να πηγαίνεις κάθε τόσο. Θα ήθελα κι

 εγώ να πάω σε μια διαδήλωση που θα λέει ότι μπορούμε

 να τρώμε ελεύθερα σουβλάκια, τσίζμπουρκερ και άλλα σκατοφαγιά κάθε μέρα κι όχι 1 φορά το     μήνα, αλλά δεν έχει φτιαχτεί ακόμα τέτοια διαδήλωση.

 Σ' αυτές που γίνονται σήμερα οι μεγάλοι διαδηλώνουν για το ίδιο

πράγμα αλλά ξεχωριστά.

 Άμα βρεθούνε όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί, μπορεί να

 τσακωθούνε και να αρχίσουνε τις μπουνιές.

 Στις διαδηλώσεις περνάς ωραία, είναι σκέτη περιπέτεια, αρκεί να φοράς μάσκα, γυαλιά και να αντέχεις το ξύλο.

 Οι μεγάλοι που πηγαίνουν σ' αυτές καλά θα κάνουν να αγοράζουν δικά τους γυαλιά γιατί την τελευταία φορά που πήγε ο μπαμπάς μου,

 μου πήρε τα γυαλιά του κολυμβητηρίου για να μην τον τσούζουν τα

μάτια του και μου τα έχασε. Εγώ νεύριασα και μετά ....τσακώθηκε

 με τη μαμά που τον έλεγε άχρηστο και πως αν ήταν άξιος θα έτρωγε κι αυτός μερικά λεφτά από αυτά που τρώγανε και οι άλλοι και τώρα δε θα αναγκαζόταν να τρέχει στις διαδηλώσεις, και να τρώει ξύλο, 40 χρονών άνθρωπος, αλλά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε.

 Στη Δημοκρατία ψηφίζεις όποιον θέλεις για να γίνει βουλευτής και μετάάμα δε σου αρέσει μπορείς να τον βρίσεις, να τον φασκελώσεις ή να του πετάξεις αυγό ελεύθερα. Αυτός όμως όσες βρισιές κι αν ακούσει δεν το κουνάει από τη θέση του, δεν καταλαβαίνει Χριστό.

> Οι διαφορετικοί βουλευτές μέσα στη Βουλή φωνάζουν, τσακώνονται, κάνουν τους εχθρούς και τους μαλωμένους και καμιά φορά βρίζουν ο ένας τον άλλο. Ένας είπε τους άλλους γαϊδούρια προ καιρού και μετά αυτοί τον κάνανε Υπουργό.

 Άρα στη Δημοκρατία μπορείς να βρίζεις ελεύθερα άμα είσαι μεγάλος. Άμα πάλι είσαι μικρός, μπορεί να σε βάλει η δασκάλα τιμωρία γιατί είπες το Θοδωρή, μαλακοπίτουρα.

 Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία που είναι καλή. Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Χούντα που είναι κακή.

 Είναι αυτή που είχε ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός. Στη Χούντα δεν κάνουν

 εκλογές και δεν κλείνουν τα σχολεία 4 μέρες. 

 Ούτε τώρα κάνουμε εκλογές γιατί θα είναι καταστροφή για τον τόπο, λένε όλοι στις τηλεοράσεις, που δε θέλουν να χάνουμε μαθήματα

 και να μείνουμε αγράμματοι. Σήμερα έχουμε για πρωθυπουργό έναν πολύκαλό κύριο τον Παπαδήμο που αρέσει πολύ στη γιαγιά γιατί είναι σοβαρός, όμορφος, τα λέει ωραία απέξω χωρίς να τα διαβάζει σαν τον προηγούμενο, και έχει έρθει απ' το εξωτερικό.

 Η γιαγιά που έχει Αλσχάιμερ νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και απορεί

 γιατί δε φοράει στολή. Το βασιλιά δεν τον είχε ψηφίσει κανείς για να

μας κυβερνά, αλλά ούτε και τούτον τον έχει ψηφίσει κανείς, γι' αυτό μπερδεύεται η γιαγιά.

 Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μου δεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτό που θέλει η δασκάλα μας.

Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε ο αδερφός μου, η μαμά μου κι εγώ.

 Είμαστε πιο πολλοί απ' τον μπαμπά μου. Είμαστε ο λαός. Και ο μπαμπάς είναι ένας καλός κυβερνήτης που μας ακούει.

 Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στο σπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός από δημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά.

Για τον Λ. Παπαδήμο,τους σπασίκλες και την κρίση

Αγαπητοί φίλοι, αποφεύγω τους σπασίκλες.... Τους συνάντησα στο Γυμνάσιο,στο Λύκειο,στο Πολυτεχνείο.... Ίδιοι πάντα..

 Ήταν πάντα εκεί ...μπροστά...  Σκυμμένοι πάνω στο τετράδιο τους, σιωπηλοί, χωρίς παρέες , χωρίς πειράγματα, χωρίς γέλιο....

  Χωρίς διαλείμματα...

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν παντρεύτηκαν ...και  όσοι παντρεύτηκαν .. δεν έκαναν παιδιά... Δεν αγάπησαν τα παιδιά....Γιατί οι σπασίκλες  φοβούνται τα παιδιά... Φοβούνται τις αταξίες....

  Σπάνια κάνουν φίλους....δεν αγαπούν εύκολα... Αγαπάνε τα βιβλία τους....Τα βιβλία είναι ουδέτερα, απρόσωπα, εύκολα διαχειρίσιμα ....

 Τέτοιος ,δείχνει  είναι και ο Λ.Παπαδήμος....Κλασσική περίπτωση του διαχρονικού σπασίκλα.... Του γυαλάκια με τα σπυράκια , ....Αμίλητος, ανέραστος, απόμακρος ,χωρίς φίλους...

  Τώρα  πως ένας φοβικός ,γιαλαμπούκας  καθηγητής γίνεται πρωθυπουργός με τις ευλογίες των  Ευρωπαίων  ηγετών   και την αποδοχή τριών  κομμάτων ,πως ο τέως σπασίκλας  και νυν καθηγητής θα επαναλάβει  την επιτυχία του 2002/3 (θυμίζω σένα βράδυ  το μπουκαλάκι του νερού έγινε από 50 δρχ  0,50 ΕΥΡΩ  κτλ) αυτή τη φορά από την ανάποδη .... ,πως ο σύμβουλος του Σημίτη γίνεται επικεφαλής  μιας  κυβέρνησης αττραξιόν , πως ....έχω επιφυλάξεις για το αν τα καταφέρει .....

 Eπιχειρώ όμως μια  διείσδυση στα πεπραγμένα  του Παπαδήμου την τελευταία εικοσαετία και ειδικά στην  Ελληνική πολιτική   καριέρα του  ,θυμίζοντας δύο χαρακτηριστικές  περιπτώσεις

Το 1993 διορίστηκε  υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τον επόμενο χρόνο διοικητής παραμένοντας  στη θέση αυτή μέχρι το 2002 ,όπου είχε  :

(α) την ευθύνη για τη διαχείριση και τη λειτουργία του Συστήματος Παρακολούθησης Συναλλαγών επί Τίτλων με Λογιστική Μορφή(Άυλοι Τίτλοι).

(β)  τον  έλεγχο  για τον ταμειακό διακανονισμό των συναλλαγών επί τίτλων του Χρηματιστηρίου Αξιών και του Χρηματιστηρίου Παραγώγων Αθηνών .
(γ)την ευθύνη της λειτουργίας της Ηλεκτρονικής Δευτερογενούς Αγοράς Τίτλων (ΗΔΑΤ).

(δ) την ευθύνη διαχείρισης  των  συναλλαγματικών διαθέσιμων της χώρας,

 
1.  Χρηματιστήριο

   Στη διάρκεια της θητείας του ,τον Mάρτιο του 1998 η Eλλάδα υποτίμησε τη δραχμή κατά 14% για να ενταχθεί στην  ευρωζώνη. Το Xρηματιστήριο πήρε πάνω του   με  άνοδο του δείκτη και  πορεία προς τις 6.400 μονάδες  . Ξεκίνησε στις αρχές του 1999 και ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου, οπότε και άρχισε το σταδιακό ξεφούσκωμα.  Οι ειδήμονες (δημοσιογράφοι, χρηματιστηριακά στελέχη και πολιτικοί παράγοντες) προέβλεπαν άλλοι ότι ο δείκτης θα φθάσει στις 10.000 μονάδες άλλοι στις  15.000, (θυμίζω το εξώφυλλο  με τον Σάλλα )  ,ενώ  ο «μετρημένος»   Γ. Παπαντωνίου  έκανε λόγο για 7.000 μονάδες, αφού ,όπως έλεγε, ο δείκτης αντανακλούσε την «ισχυρή οικονομία»!  

  Τώρα για  πια οικονομία μιλούσαν  .Μα φυσικά των αεριτζήδων ,των γκλαμουράτων της τηλεόρασης,των λαμογιών,των ημετέρων ,των παρατρεχάμενων  γύρω από τα  υπουργικά γραφεία ,των συνδικαλιστών  ,δηλαδή   όλων  εκείνων που δεν έχουν εργαστεί ποτέ ...
Θυμίζω ότι η  στήριξη του δείκτη γινόταν με χρήματα των φορολογουμένων μέσω της  ΔEKA, κρατικών τραπεζών αλλά και ασφαλιστικών ταμείων, που κατ’εντολή του   τοποθετούσαν στη Σοφοκλέους χρήματα των ασφαλισμένων τους.

 Μάλιστα ,με σωσίβιο  τα 200 δισ. Δρχ. από τα αποθεματικά των Tαμείων σταματάει η μεγάλη πτώση (6,6%)  του χρηματιστηρίου  στις 14/3/2000.

Η υπόθεση του Χρηματιστήριου  ακόμη και σήμερα παραμένει ουσιαστικά αδιερεύνητη.

2.  Δημιουργική  λογιστική

Tα τελευταία χρόνια   της θητείας του στην Τρ.Ελλάδος ,με στόχο να ενταχθεί η χώρα στο ευρώ εξελίχθηκε μία ευρείας έκτασης επιχείρηση παραπλάνησης των οικονομικών στοιχείων της  χώρας, αφού μεγέθη όπως ο πληθωρισμός, η ανεργία, οι κρατικές δαπάνες, τα δημόσια έσοδα κ.λπ. υπέστησαν σοβαρές αλλοιώσεις, αποπροσανατολίζοντας τους αρμόδιους  της ΕΕ .  Παρατηρήσεις για την ειλικρίνεία  των στοιχείων  που παρουσιάζαν οι Ελληνικές αρχές  έκαναν και ανεξάρτητοι παρατηρητές, αλλά χωρίς να συγκινηθεί κανείς .

 Το Χρηματιστήριο  και η  δημιουργική λογιστική  λοιπόν  ,είναι   ίχνη της   καριέρας του Παπαδήμου ,μιας καριέρας – πρόλογο  στην  κρίση  χρέους που ακολούθησε   ...Κρίση που τώρα καλείται να αντιμετωπίσει ...ποιός;;;; Ένας απ’ αυτούς που την  προκάλεσε!!!!

  Σιωπώ.....

Τάκης  Νικολακόπουλος